"De cijfers kloppen, maar de stad wacht af."

ADVIES

De vaststelling van de begroting voor 2025 toont aan dat het probleem van Xàbia niet een gebrek aan middelen is, maar het onvermogen om deze om te zetten in betere diensten en infrastructuur voor de burgers.

Bijna 60 miljoen euro ligt klaar om te worden geïnvesteerd in verbeteringen voor de stad.

Elk jaar, wanneer de gemeentelijke begroting wordt gepresenteerd, gaat de aandacht doorgaans uit naar twee cijfers: het overschot en het saldo van de schatkist. Als beide hoog zijn, is de eerste conclusie meestal dat de rekeningen van de gemeente niet in orde zijn. Ayuntamiento Ze verkeren in goede gezondheid. En de schikking van 2025 bevestigt dat inderdaad. Gemeenteraad van Xàbia Het heeft een solide financiële positie, is in staat aan zijn verplichtingen te voldoen en beschikt over economische middelen waar veel gemeenten jaloers op zouden zijn.

De kracht van bakstenen. Foto: Podemos.

Dat is echter slechts een deel van het verhaal. Waarom een ​​goede financiële situatie niet betekent dat...
Is goed management noodzakelijkerwijs een vereiste?

Openbare rekeningen mogen niet uitsluitend vanuit een financieel perspectief worden geanalyseerd. Een gemeenteraad is geen privébedrijf dat tot doel heeft de winst te maximaliseren of middelen te vergaren. Het doel is heel anders: de belastinggelden van de inwoners omzetten in winst. openbare diensten kwaliteit, het onderhouden van openbare ruimtes, het doen van investeringen, het verbeteren van de infrastructuur en het inspelen op de behoeften van de burgers.

Een groot overschot kan daarom vanuit het oogpunt van financiële stabiliteit als goed nieuws worden beschouwd, maar niet per se vanuit het perspectief van het gemeentelijk bestuur. De vraag die we ons moeten stellen is niet alleen hoeveel geld er niet is uitgegeven, maar ook waarom het niet is uitgegeven en welke geplande acties niet zijn uitgevoerd.

Wat de gegevens zeggen

Het meest opvallende cijfer is te vinden in de investeringssectie. Het definitieve investeringsbudget bedroeg meer dan € 18,5 miljoen, terwijl het daadwerkelijk bestede bedrag gedurende het jaar nauwelijks meer dan € 3,5 miljoen bedroeg, wat neerkomt op een uitvoeringspercentage van 19,2%. Met andere woorden: vier van de vijf euro die voor investeringen was bestemd, werd nooit uitgegeven.

Dit feit alleen al geeft aanleiding tot nadenken. Bovendien is het een trend die zich jaar na jaar herhaalt. Wanneer de partij die de gemeenteraad leidt een regeringsprogramma lanceert, doet zij een democratische toezegging aan de gemeente. Wanneer de burgemeester een verbintenis tot transparantie en kwaliteit met betrekking tot de overheidsfinanciën ondertekent, zet zij haar reputatie en verantwoordelijkheid op het spel voor het beheer van die financiën (die immers ons geld vertegenwoordigen).

Wat zijn de gevolgen van het niet naleven van dat programma of de door de burgemeester ondertekende toezegging aan de burgers?

Wanneer de gemeenteraad een begroting goedkeurt, is dat niet zomaar een boekhoudkundig document. Het bepaalt de koers die de gemeente wil varen en doet een toezegging aan haar burgers. Elke geplande investering beantwoordt aan een vastgestelde behoefte: het verbeteren van een straat, het renoveren van een sportfaciliteit, het uitbreiden van een dienst, het rehabiliteren van een gebouw, het aanleggen van nieuwe infrastructuur, of, wat helaas vaak ontbreekt, het toewijzen van een aanzienlijk bedrag aan sociale woningbouw. ​​Als deze investeringen niet worden uitgevoerd, is het probleem niet langer louter financieel, maar een bestuurlijk probleem, met als gevolg een afname van de levenskwaliteit en de achteruitgang van de gemeente; het betekent ook een gemiste kans en een verlies van vertrouwen in degenen die het openbaar bestuur voeren.

Vergelijking tussen 2024 en 2025

De volgende tabel laat zien (in enkele zeer belangrijke opzichten) dat de schadelijke trend in de
De budgetuitvoering wordt steeds meer gezien als een onveranderlijk feit:

Deze indicatoren laten zien dat de trends aanhouden (en zich sinds 2014 min of meer in die richting hebben voortgezet); dat wil zeggen, het onvermogen om de credits beschikbaar om ze om te zetten in kwalitatief hoogwaardige diensten en de gemeentelijke activa te verbeteren.

Geld hebben betekent niet automatisch dat je betere diensten levert.

Het is redelijk dat een gemeente reserves aanhoudt om onvoorziene gebeurtenissen op te vangen of haar financiële stabiliteit te waarborgen. Het zorgwekkende is echter dat wanneer er jaar na jaar aanzienlijke overschotten worden geboekt, terwijl de investeringen laag blijven, de verklaring niet langer uitsluitend aan financieel prudent beleid kan worden toegeschreven. Het is terecht om je af te vragen of er problemen zijn met de planning, de aanbesteding of de administratieve capaciteit die de uitvoering van geplande projecten belemmeren, of, nog ernstiger, of er een gebrek aan managementcapaciteit is.

Waarom gebeurt het?

De oorzaken kunnen divers zijn: vertragingen bij het opstellen van projecten, moeilijkheden in aanbestedingsprocedures, gebrek aan technische middelen of een te ambitieuze planning voor de daadwerkelijke bestuurscapaciteit van de gemeenteraad; maar het kan ook te wijten zijn aan het onvermogen van de autoriteiten om het bestuur te leiden dat onze gemeente nodig heeft.

We weten het echt niet, daarom is de transparantie die de burgemeester voor de verkiezingen beloofde zo belangrijk.

Wat de verklaring ook moge zijn, het resultaat is hetzelfde: een aanzienlijk deel van het door de plenaire vergadering goedgekeurde budget wordt uiteindelijk niet omgezet in acties die het dagelijks leven van de inwoners of het gemeentelijk erfgoed verbeteren.

Het gaat niet om geld uitgeven om het uitgeven zelf. Het gaat erom dat we uitvoeren wat de gemeenteraad zelf als prioriteit beschouwt bij het goedkeuren van de begrotingen.

Wat moet er gedaan worden?

De oplossing ligt niet in het verhogen van belastingen of de begroting. De middelen zijn er al. Wat nodig lijkt, is het verbeteren van de uitvoeringscapaciteit door middel van een realistischere planning, meerjarige investeringsprogramma's, versterking van de technische en inkoopdiensten waar nodig, regelmatige controle op de begrotingsuitvoering en een strengere prioritering van de acties die realistisch haalbaar zijn binnen het fiscale jaar. En dit alles moet gepaard gaan met informatie en transparantie over wat er gedaan wordt, de managementproblemen die zich voordoen en de noodzakelijke herplanning van geplande acties.

Podemos stelde (vóór de laatste gemeenteverkiezingen) een pact voor tussen de regeringspartijen van de gemeente om:

• Plan alleen investeringen in met uitgewerkte projecten.
• Versterk de wervings- en technische managementdiensten.
• Definieer prestatie-indicatoren (niet alleen financiële).
• Publiceer periodiek de voortgang van elk project of elke actie.
• Geef prioriteit aan haalbare investeringen boven aankondigingen die moeilijk te realiseren zijn.
• Evalueer publiekelijk de oorzaken van elke niet-uitgevoerde investering.
• Herzie het actieplan.

Deze belofte werd ondertekend door onze huidige burgemeester, maar ze is er al meer dan drie jaar niet in geslaagd zich eraan te houden. Hoe kunnen we haar nog geloven wanneer ze over een paar maanden haar nieuwe verkiezingsprogramma presenteert? Krijgen de inwoners van Xàbia wel alle diensten, investeringen en verbeteringen waar ze recht op zouden hebben met de middelen waarover het gemeentehuis al beschikt?
Wat zou een inwoner liever hebben: dat de gemeenteraad het jaar afsluit met miljoenen euro's ongebruikt, of dat die miljoenen worden gebruikt om betere straten, sportfaciliteiten, parken, enzovoort aan te leggen? cultuurSchoonmaak of huisvesting?

Conclusie

De begrotingsafwikkeling voor 2025 leidt tot een duidelijke conclusie. Xàbia beschikt over voldoende middelen om de gemeente verder te verbeteren. Dat lijkt niet het probleem te zijn. De echte uitdaging ligt in het omzetten van die financiële slagkracht in zichtbare resultaten voor de burgers: betere straten, betere voorzieningen, meer betaalbare woningen, betere dienstverlening en projecten die op tijd en binnen budget worden afgerond – kortom, een tevreden bevolking.

Het succes van een gemeenteraad wordt immers niet afgemeten aan het geld dat op de bankrekening staat, maar aan het welzijn dat de raad weet te creëren met de middelen die zij namens iedereen beheert.