MENING | José Font Caballero
Tot voor kort hoorden we in onze populaire straattaal de uitdrukking 'De meest illustere' met betrekking tot de huidige regering van onze gemeentehuis als kritiek op een impopulaire actie van de raad. Welnu, deze uitroep van Xabian, die verwees naar de gemeentelijke instelling, is in onbruik geraakt omdat de gemeenteraad al een paar decennia niet erg illuster is, noch een van de meest loyale en koninklijke steden van Jávea.
Naast de modernisering van het wapen van Xabiero, wat heeft geresulteerd in een berucht ontwerp, heeft Jávea door onwetendheid en nalatigheid ook aan adel en fatsoen ingeboet.
De stabiliteit van eerbewijzen, protocollen en symbolen is geen kwestie van nostalgie of ceremoniële rigiditeit, maar een fundamenteel principe van collectieve identiteit. Deze elementen vatten eeuwen van Geschiedenisgedeelde offers en stilzwijgende overeenkomsten die de continuïteit van een gemeenschap in stand houden politiekWanneer ze standvastig blijven, vormen ze een brug tussen generaties, een zichtbare herinnering dat we niet in elke historische fase helemaal opnieuw hoeven te beginnen. Uiteindelijk vormen ze een gemeenschappelijke taal die we allemaal begrijpen, zelfs als we het over andere dingen oneens zijn.
Door ze aan te passen aan elke partijdige verschuiving, verarmt niet alleen hun betekenis, maar reduceert het collectieve geheugen ook tot een tactisch speelveld. Symbolen zijn geen trofeeën of incidentele buit: het zijn referentiepunten die ons door verandering leiden en ervoor zorgen dat machthebbers niet willekeurig ieders identiteit opnieuw kunnen uitvinden. Ze stabiel houden betekent niet het heden bevriezen, maar juist de basisregels respecteren die democratisch samenleven mogelijk maken. Alleen wanneer wat ons definieert behouden blijft, kan al het andere vrijelijk worden getransformeerd.
Gemeentewapens zijn geen moderne logo's: ze zijn symbolen van een eeuwenoude identiteit. In Jávea is het embleem altijd een getrouwe weerspiegeling van de geschiedenis geweest. Een paar dagen geleden vierden we de verjaardag van de toekenning door Filips V aan Jávea van de twee 'L's van loyaliteit en de fleur-de-lis van het Huis Bourbon, die een samenhangend geheel vormen dat al meer dan driehonderd jaar voorkomt op documenten, zegels en gravures.
In 1993 onderging het wapen echter bedenkelijke wijzigingen: late toevoegingen, onjuiste heraldische combinaties en herinterpretaties die soms meer aan politieke of esthetische trends beantwoordden dan aan historische criteria. Er werd een versie voorgesteld en goedgekeurd waarvan de officiële uitleg in tegenspraak was met de heraldische traditie en essentiële symbolen zoals de fleur-de-lis verdrong.
Wapens worden niet uitgevonden; ze worden geërfd. Ze zonder de nodige zorgvuldigheid veranderen, komt neer op het veranderen van het collectieve geheugen van een volk. In een wereld waar alles wordt bijgewerkt met één afbeelding, is het behouden van symbolen zoals het wapen van Jávea een manier om te respecteren wie we waren en wie we blijven.
Het wapen van André Lambert is naar mijn mening het wapen dat Jávea het beste identificeert met zijn geschiedenis, en esthetisch gezien is het ongeëvenaard. Let wel, leden van de 'Meest illustere'.
-
Wapen van Jávea, gebruikt door de monarchistische kring van Jávea. Het is een samenvoeging van het wapen van Lambert en het huidige wapen.
-
Schets van het wapen van Jávea, goedgekeurd en gebruikt tot in de jaren 80. Jaar 1966. Gemeentelijk archief van Jávea.
-
Document van het Ministerie van Informatie en Toerisme ter goedkeuring van het wapen van Jávea. Jaar 1966. Gemeentelijk archief van Jávea.
-
Document uit het stadhuis van Jávea uit 1966 met een beschrijving van de elementen van het wapen van Jávea. Gemeentelijk archief van Jávea.
